Joe Goldberg: kendini kahraman ilan eden anlatıcı

Joe'nun en önemli aracı iç sesidir. Dış ses her eylemi — izlemeyi, eve girmeyi, öldürmeyi — sevgi ya da koruma olarak çerçeveler. Kendini tutarlı biçimde, yalnızca gerekeni yapan bir «iyi adam» olarak görür. Kendi zalimliğini sürekli özen diye yeniden çerçevelemek, yüksek Karanlık Üçlü özelliklerinin çekirdek örüntülerinden biridir: ahlakın yokluğu değil, kendi arzuları etrafında esnekçe bükülen bir ahlak.

Psikolojik olarak ilginç olan, gerekçesini eylemi görmeden önce duymamızdır. Bu, kendi muhakememize rağmen sempati üretir — manipülatif insanların gerçek hayatta başkalarını kendilerine bağlamak için kullandığı mekanizmanın aynısı.

Joe, Karanlık Üçlü'nün iki eksenini birleştirir. Narsisizm ekseninde başkalarının hayatını denetleme hakkı gördüğü duygu ve romantik kurtarıcı olarak idealize ettiği benlik imgesi vardır. Psikopati ekseninde ise yöntemli ve duygusal olarak mesafeli şiddet, pişmanlıksız yalan ve normallik cephesi ardında plan yapabilme yetisi.

Diziye ilişkin uzman yorumları, Joe'nun tam da «sadece bir narsist» olmadığını vurgular: antisosyal özellikler, narsisistik hak görme ve saplantılı takıntının bir karışımıdır. Bu bileşim — dışarıda çekicilik, çekirdekte soğukluk — Karanlık Üçlü'yü fark etmeyi bu kadar zorlaştıran şeydir.

Yaygın bir yanlış okuma: Joe'nun takıntılı âşıklığının «psikopatisinin» parçası olduğu. Oysa romantik saplantı (klinik olarak erotomani/fiksasyona daha yakın), Karanlık Üçlü'ye ait olmayan ayrı bir olgudur. Karanlık Üçlü, başkalarına nasıl davrandığını açıklar (soğuk, stratejik, pişmanlıksız) — neden saplandığını değil.

Bu, kılı kırk yarmaktan fazlasıdır: gerçek insanların nadiren tek bir kutuya sığdığını gösterir. Bir özellik profili eğilimleri tarif eder, eksiksiz bir iç dünyayı değil.

Karanlık Üçlü başkarakterleri üzerine medya psikolojisi araştırmaları; yetkinliğin, okunabilir (çarpık da olsa) bir kural kitabının ve çekici bir anlatıcı sesin, eylemler itici olsa bile sempati ürettiğini gösterir. You bu etkiyle bilinçli oynar ve sonunda izleyiciyi bir katili desteklediği gerçeğiyle yüzleştirir.

Bu öz farkındalık, karakterin asıl değeridir: iyi bir hikâyenin ahlaki alarm zillerini ne kadar kolay bastırdığını gösterir — televizyonda ve gerçek hayatta.