Patrick Bateman: narsisizm ile psikopatinin örtüştüğü yer

Dexter Morgan'ın aksine, Bateman'ı madde madde bir kontrol listesine yerleştiren tek bir çalışma yok. Bunun yerine çeşitli akademik çalışmalar birbirinden bağımsız olarak aynı çekirdek özellikleri anlatır: yüksek zekâ, yüzeysel çekicilik, yalan ve manipülasyon, pişmanlık yokluğu — psikopati için klasik Hare ölçütleri.

Bu, önemli bir şeyi gösterir: kişilik analizi her zaman bir sayı değildir. Çoğu zaman bir sınıflandırmayı destekleyen şey, birden çok bağımsız gözlemin örtüşen örüntüsüdür — kurgu karakterlerde de, gerçek değerlendirmelerde de.

Bateman'ın büyüklenmeciliği, hayranlık ihtiyacı ve statü saplantısı (ünlü kartvizit sahnesi) klasik narsisizm göstergeleridir. Aynı anda psikopatinin soğuk, düz duygulanımlı yüzünü de gösterir: az pişmanlık, güçlü dürtüsellik, görünür bir merhamet olmadan şiddet.

Bu bileşim rastlantı değil: araştırmalarda narsisizm ve psikopati belirgin biçimde ilişkilidir — ikisi de düşük empati ve kuralların üstünde olma duygusu çekirdeğini paylaşır, ama güdüde ayrışır (hayranlık aramak ile sonuçları umursamamak).

Ellis'in romanı Bateman'ın kişiliğini seksenlerin sonundaki marka adlarına sıkıca bağlar: kartvizitler, restoranlar, spor rutinleri. Statü başarıyla değil, görünür tüketimle kanıtlanır — büyüklenmeci narsisizmin kendini dengelemek için dışsal onaya ihtiyaç duyduğu örüntünün keskinleştirilmiş bir hâli.

Kitabın merkezî bir bilmecesi sona kadar açık kalır: cinayetler gerçek mi, yoksa Bateman'ın kuruntusu mu? Bu anlatısal belirsizlik, rastlantı eseri, Karanlık Üçlü araştırmalarının gerçek bir yöntem sorununu yansıtır: SD3 gibi öz bildirim ölçekleri dürüst bir öz değerlendirme varsayar — Makyavelizm ve psikopati yüksekken en az güvenilir olan şeyi.